Istota seksualności człowieka
Seksualność jest wrodzoną, naturalną czynnością układu ludzkiego i jednym z zasadniczych składników motywujących do podejmowania więzi i kontaktów interpersonalnych, wnoszącym wymiar biologiczny, psychiczny, społeczno-kulturowy i hedonistyczny. Seksualne możliwości fizjologiczne człowieka poddaje się kształtowaniu poprzez doświadczenia egzystencjalne.
Homo sapiens jest świadomy własnej seksualności, której hierarchia ważności przekształca się dla niego w zależności od etapu życia, szczebla rozwoju indywidualności, sumy doświadczeń życiowych, zasobności życia wewnętrznego, zmian światopoglądowych, cech osobowości (usposobienia, siły potrzeby seksualnej). Oddziaływanie na walor seksualności wywiera również całokształt zmian społecznych – laicyzacja i wolności obecnych społeczeństw a także miejsce wzorów związanych z seksualnością w układzie aksjonormatywnym (miłość, powodzenie, sens życia). W kulturze zachodniej postuluje się społeczną aprobatę względnej autonomii seksualności, nie wystawianie jej ocenianiu moralnemu, nie kojarzenie z wartościami teologicznymi.
Związek seksualny, którego istota i głębia zależą od ogółu osobowości partnerów ma zwrotny wpływ na ich osobowości, co zmienia aktywnośc w społeczeństwie. Seksualność jest ważnym czynnikiem komunikacji interpersonalnej, pierwotną formą komunikacji niewerbalnej, reprezentowanej meta sygnałami. Czyn seksualny formułuje generalne potrzeby człowieka, których części są wymagane we wszystkich stosunkach międzyludzkich, jak atrakcyjność, przywiązanie, wiara, szacunek, zobowiązanie, zaspokojenie i bezpieczeństwo.
Parafilie seksualne mają miejsce, gdy genetyczna zależność fizjologiczna ulega zahamowaniu czy też zniekształceniu, bądź pozostaje w skrajnej dysharmonii z pozostałymi sferami indywidualności człowieka.
